Ga naar de hoofdinhoud

Hoe vaak moet een kind iets proeven voordat het went aan een smaak?

Zoete aardappel met liefde gekookt, geprakt en aangeboden? Afgewezen.
Volgende week nog eens. Weer nee.
Conclusie: Lust m’n kind geen zoete aardappel?
Nieuwe smaken moeten soms behoorlijk regelmatig op een bord liggen voordat ze mee mogen doen. Het Voedingscentrum zegt dat kinderen iets soms wel tien keer moeten proeven voordat ze eraan gewend raken. Dat is verder geen magisch getal. Bij het ene kind gaat het sneller dan bij de ander. De belangrijkste boodschap is eenvoudig: één nee zegt nog verrassend weinig.

Waarom moeten kinderen aan smaken wennen?

Wij vergeten soms hoe vreemd nieuw eten eigenlijk kan zijn. Een onbekende groente heeft een andere geur, kleur, structuur en smaak. Misschien ligt hij ook nog verdacht glimmend naast de aardappels.

Voor jonge kinderen is voorzichtig reageren op onbekend eten heel normaal. Vooral bij peuters zie je vaak voedselneofobie: een fase waarin nieuwe en oude dingen sneller worden afgewezen. Binnen de smaakontwikkeling bij kinderen is dat geen teken dat het leren mislukt. Het is juist een fase waarin rustig blijven aanbieden belangrijk kan zijn.

Is tien keer proeven de regel?

Nee.

Tien keer is vooral een handig voorbeeld om duidelijk te maken dat wennen tijd mag kosten. Het ene kind eet bij ontmoeting nummer twee vrolijk mee. Een ander heeft na ontmoeting nummer twaalf nog steeds serieuze twijfels.

Proefmomenten tellen alsof je een strippenkaart vol moet krijgen, hoeft dus niet. Wat vooral werkt is herhaling zonder druk. Vandaag ligt er een stukje paprika op het bord. Morgen misschien niet. Volgende week weer wel. Zo krijgt een smaak meerdere kansen om bekend te worden.

Proeven is groter dan doorslikken

Een kind hoeft niet direct een flinke hap te nemen om bezig te zijn met leren eten.

Eerst kijken kan al een stap zijn.

Daarna aanraken.

Ruiken.

Een piepklein likje.

En misschien uiteindelijk een hap.

Juist leren eten met alle zintuigen maakt duidelijk dat kennismaken meer is dan alleen doorslikken. Voor sommige kinderen helpt het enorm als het nieuwe eten eerst gewoon even in de buurt mag zijn.

Blijven aanbieden zonder stiekeme onderhandeling

“Als je één hap neemt, krijg je daarna…”

Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen. Eten koppelen aan druk, onderhandelen of belonen maakt iets nieuws vaak juist groter en spannender dan nodig. Het Voedingscentrum adviseert dan ook om eten niet op te dringen en kinderen de ruimte te geven om zelf te bepalen hoeveel ze eten.

Jij bepaalt wat er wordt aangeboden. Je kind bepaalt hoeveel daarvan gegeten wordt. Dat geeft rust. Thuis én op de groep.

Maak een nieuwe smaak niet té bijzonder

Je kunt eten natuurlijk leuk maken. Graag zelfs.Maar er zit een verschil tussen speels aanbieden en twintig minuten praten over dat ene boontje dat nog niet geproefd is.Zet iets nieuws bijvoorbeeld naast iets vertrouwds. Eet zelf mee. Geef het een grappige naam. Of laat kinderen helpen bij het klaarmaken.

En gebeurt er niets?

Ook goed.

Volgende ronde nieuwe kansen.

Wanneer stop je met proberen?

Een kind hoeft uiteindelijk niet alles lekker te vinden. Wij hebben dat zelf ook.

Het doel van herhaald aanbieden is dus niet om ieder kind in een universele groenteliefhebber te veranderen. Het gaat om genoeg kansen geven om een voorkeur te ontwikkelen.

Dat past ook bij de eerste 1000 dagen en smaakontwikkeling: ervaringen bouwen zich langzaam op. Geen sprint, meer een hele lange wandeling met af en toe een wortel onderweg.

FAQ over nieuwe smaken leren eten

Hoe vaak moet een kind iets proeven?

Daar bestaat geen vast aantal voor. Soms wordt ongeveer tien keer genoemd, maar het verschilt sterk per kind en per voedingsmiddel.

Moet mijn kind iedere keer echt een hap nemen?

Nee. Ook kijken, ruiken, aanraken en een klein proefje kunnen onderdeel zijn van wennen.


Wat als mijn kind na tien keer nog steeds nee zegt?

Blijf ontspannen. Tien is geen deadline. Je kunt het later opnieuw aanbieden of eens anders bereiden.


Helpt dwingen om iets te leren eten?

Nee. Veel aandringen en opdringen kan juist averechts werken.


Moet een kind uiteindelijk alles lusten?

Nee. Kinderen mogen net als volwassenen eigen voorkeuren ontwikkelen.